Swoją karierę zawodową rozpoczął w 2004 roku, biorąc udział w zawodach o Puchar PZM. Po niecałym roku otrzymał tytuł drugiego wicemistrza Polski w klasie A7. W latach 2007 – 2008 trenował pod skrzydłami samego Leszka Kuzaja, startując w barwach Subaru Poland Rally Team. W roku 2008 Ruta, zadebiutował na popularnej próbie Karowa, gdzie samochodem Peugeot 207 S2000 wyjeździł sobie szóste miejsce. Tym samym pojazdem jeszcze wielokrotnie zajmował wysokie lokaty w pierwszych dziesiątkach klasyfikacji generalnych m.in. w klasyfikacji generalnej Rajdu Orlen. W 2011 roku, do największych sukcesów Ruty zaliczyć można zdobycie trzeciej pozycji w klasyfikacji ERC w Rajdach: Asturii, Bosphorus oraz Polskim.

Ponadto do największych osiągnięć sportowca w załodze Orlean Team zaliczyć można także zajęcie w 2010 roku siódmej pozycji w Mistrzostwach Europy czy zdobycie czwartego miejsca w klasyfikacji generalnej w Rajdzie Warszawskim.

Szymon Ruta interesuje się także jazdą na quadach oraz motocyklami crossowymi.

Choć jego przygoda z motocyklami zaczęła się stosunkowo późno, bo dopiero w 1989 to jednak nie trzeba było długo czekać by odniósł on pierwsze sukcesy. Po czterech latach treningów pod okiem Jacka Czachora w 2003 roku zdobył tytuł Mistrza Polski Juniorów w klasie 125 w Rajdach Enduro oraz Drużynowego Mistrza Świata w Rajdach Enduro – w Sześciodniówce. W tym samym roku także, stanął na podium, na trzecim miejscu, wybrany na najlepszego sportowca Warszawy. W 2000 roku zadebiutował w legendarnym rajdzie Dakar, zajmując 52. pozycję w klasyfikacji generalnej. W rajdzie tym startował jeszcze sześciokrotnie, z mniejszymi i większymi sukcesami – w 2001 zajmując wysoką 16. pozycję uległ wypadkowi i był zmuszony przerwać wyścig a w 2006 i 2009 z powodu kontuzji również nie ukończył Rajdu. Natomiast w 2005 zajął aż 11. a w 2011 – 17. miejsce w klasyfikacji ogólnej. Największym sukcesem w tym maratonie było jednak ukończenie go w 2003 roku, jako pierwszy Polak w historii, w pierwszej dziesiątce motocyklistów zajmując 9. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Poza Rajdem Dakar Dąbrowski brał także udział w większości rajdów terenowych na świecie m.in. w Mistrzostwach Świata FIM, w którym w 2008 roku zdobył tytuł Mistrza Świata FIM w klasie over 450 Rally Production; UAE Desert Challenge czy Rajdzie Orientu.

Poza rajdami Dąbrowski pasjonuje się także snowboardem i windsurfingiem.

Pierwszym motocyklem, na którym zaczął treningi był Kawasaki KX80, na który wsiadł już w wieku trzynastu lat, by już chwilę później startować w motocrossowych Mistrzostwach Polski.

Od 2004 roku Przygoński jest reprezentantem Polski w jazdach enduro. W tym samym roku wywalczył także złoty medal Mistrzostw Świata ISDE oraz otrzymał tytuł Mistrza Polski w rajdach enduro w klasie powyżej 250 ccm.

Rok później zajął trzecie miejsce na podium w zawodach o Puchar PZM w motocrossie. Natomiast rok 2006 to szereg zawodowych sukcesów m. in. otrzymanie tytułu wicemistrza Polski w klasie E2 w mistrzostwach Polski enduro oraz zespołowego wicemistrza Polski w motocrossie a także zdobycie zdobycie 5. miejsca w Mistrzostwach Europy odbywających się w Kwidzynie oraz zdobycie Pucharu PZM w motocrossie.

2007 rok uważany jest za przełomowy w karierze Przygońskiego. Nie tylko wystartował w Rajdzie Faraonów w Egipcie oraz po raz pierwszy wziął udział w rajdzie Desert Challenge, obywającym się na pustyni Zjednoczonych Emiratów Arabskich ale także wraz z Markiem Dąbrowskim, Krzysztofem Hołowczycem oraz Jackiem Czachorem zasilił szeregi Orlen Team’u.

Prywatnie jednak Przygoński pytany o swój największy sukces wymienia zdobycie w 2008 roku tytułu Wicemistrza Świata FIM w klasie Over 450 Rally Sport.

W 2009 Przygoński zadebiutował w Rajdzie Dakar otrzymując tytuł Najlepszego Debiutanta i uzyskując 11 miejsce w klasyfikacji generalnej, a już rok później w tym samym Rajdzie zajął 32-gą pozycję, co stanowiło najlepszy wynik w historii startów polskich motocyklistów w Dakarze. W 2011 musiał natomiast zrezygnować z uczestnictwa w Rajdzie z powodu kontuzji nadgarstka uzyskując jednak tytuł Wicemistrza Świata rajdów terenowych Cross-Country FIM.

Oprócz jazdy na motocyklach, hobby Przygońskiego to także skoki spadochronowe, wspinaczka, nurkowanie, squash i drifting .

28-letni Dariusz Rodewald jest z zawodu mechanikiem, urodzonym w Olesnie (województwo Opolskie). Kilka lat temu przeprowadził się do Holandii, gdzie rozpoczął pracę w firmie De Rooyów, zajmującą się przygotowywaniem samochodów do startu w rajdzie. Przez polskie media został zauważony dopiero podczas ceremonii odbierania pucharów, gdzie wystąpił z polską flagą. W wywiadach Rodewald tłumaczy się, że w celu zrobienia polskiej licencji musiałby specjalnie wracać do ojczyzny, a na miejscu mógł sobie załatwić holenderską, więc z niej skorzystał. Do momentu dekoracji zwycięzców, media przedstawiały go jako Holendra. Rodewald wraz z Gerardem de Rooy’em i Tomem Colsoulem triumfowali w Rajdzie Dakar 2012 w kategorii ciężarówek. Godny uwagi jest fakt, że ojciec kierowcy zwycięskiego teamu (Gerarda de Rooy’a) triumfował w Rajdzie Dakar dokładnie 25 lat wcześniej.

Polskie media zainteresowały się sukcesem Polaka dopiero po dojechaniu do mety. W mediach skupiano się głównie na stałym uczestniku rajdu – Krzysztofie Hołowczycu oraz debiutantem w roli kierowcy rajdowego – Adamie Małyszu. Obaj Polacy mogą zaliczyć swoje występy w tym rajdzie do udanych. Krzysztof Hołowczyc przez moment był liderem w swojej kategorii, jednak poważna awaria samochodu na trasie spowodowała, że spadł na dalszą lokatę, a późniejsze zakopanie się samochodu spowodowało, że marzenia o końcowym triumfie musi odłożyć na kolejny rok. Ostatecznie udało mu się ukończyć rajd na 10. miejscu.

Dla Adama Małysza priorytetem było ukończenie rajdu, niezależnie od pozycji końcowej. Udało mu się osiągnąć całkiem przyzwoity rezultat. Małysz w klasyfikacji generalnej uplasował się na 38. lokacie ze stratą niecałych 30. minut do zwycięzcy. Były skoczek narciarski na mecie wspominał, że spełniły się jego marzenia, a do Ameryki Południowej przybył po to, aby przetrwać.

Ekstremalne warunki i trudy ciężkiej trasy do pokonania na pewno nie są przez wszystkich do przejścia. Adrenalinę związaną z wyścigiem trzeba lubić. Biorący udział w Rajdzie zawodnicy wiedzą, na co się piszą. Trzeba mieć naprawdę mocny charakter, by przebrnąć przez wyścig.

Podczas ubiegłorocznego Rajdu Dakar młody polski rajdowiec wykazał się szczególną charyzmą i wytrzymałością. Dwudziestosześcioletni Jakub Przygoński pokonał gigantyczną trasę z poważnie uszkodzonym palcem. Pięć tysięcy kilometrów nie było dla niego przeszkodą, by uzyskać bardzo dobry wynik w wyścigu. Ból nie stał się dla zawodnika barierą do zdobycia aż ósmego miejsca!

W czasie wyścigu, który zaczął się w Buenos Aires, polski motocyklista w ósmym etapie trasy upadł przy dużej szybkości jazdy. Zawodnik poczuł przerażający ból we wskazującym palcu u lewej dłoni. Pomimo doznanego urazu, nie przerwał ani na moment wyścigu, podnosząc się szybko i niestrudzenie pędząc dalej. Pomimo że do końca zawodów było jeszcze siedem etapów i przy tym do pokonania ponad 5 tysięcy kilometrów, rajdowiec zrezygnował całkowicie ze skorzystania z opieki medycznej i jechał aż do końca z nabrzmiałym i coraz bardziej opuchniętym palcem. Przenikliwy ból towarzyszył mu każdego dnia, kiedy toczył walkę z trasą. Przez schorzenie trudno było mu trzymać kierownicę. Jednak chęć zwycięstwa, zapach adrenaliny i pokusa pokonania rywali kazała mu zapomnieć o dolegającym cierpieniu. Pociąg do rywalizacji wygrał z bolączką i motocyklista nie dał za wygraną.

Jakub Przygoński jest rajdowcem, który podczas Dakaru 2010 uplasował się na najlepszej pozycji, biorąc pod uwagę osiągnięcia polskich sportowców biorących udział w historii Rajdu Dakar. Przebił nawet Marka Dąbrowskiego, który przed laty zajął dziewiąte miejsce. Równie ciekawym aspektem jest fakt, że młody motocyklista startował w rajdzie dopiero drugi raz z rzędu, a już może poszczycić się takim osiągnięciem. Jego postawa jest swoistym dowodem na to, że jeśli się czegoś bardzo pragnie, można to osiągnąć, pomimo przeciwności losu.

Do najbardziej znanych i charakterystycznych osób kojarzonych z rajdem można zaliczyć dziennikarkę, prezenterkę telewizyjną, pisarkę oraz podróżniczkę – Martynę Wojciechowską, która w wyścigu wystąpiła 2002 roku. Brała udział w kategorii samochodowej, a jej pojazdem była Toyota. Zawodniczka ukończyła wyścig na 44 pozycji.

W latach 2005-2007 oraz 2009-2011 w rajdzie brał udział inny ze znanych Polaków, słynny rajdowiec, prezenter oraz poseł – Krzysztof Hołowczyc. Startował on zawsze w kategorii samochodowej – na różnym jednak sprzęcie. W 2005 zawodnik przemierzał trasę wyścigu w Mitsubishi Pajero, w kolejnym roku przyznany mu został Nissan Pickup, następnie Nissan Navara, a ostatnio BMW X3 CC. Przez całą swoją „dakarową” karierę Hołowczyc osiągał zróżnicowane wyniki. Najlepszą, bo aż piątą lokatę uzyskał w 2009 i 2011 roku.

Nieprzerwanie od 2000 roku startują dwaj motocykliści Marek Dąbrowski i Jacek Czachor. I są oni jednocześnie najdłużej jeżdżącymi Polakami w zawodach. Jacek Czachor bowiem jest dziesięciokrotnym uczestnikiem wyścigu, który poza dobrymi lokatami może poszczycić się tym, iż jako pierwszy Polak ukończył cały wyścig (2000 r.). Marek Dąbrowski przeprawiał się przez rajdowe wertepy osiem razy, w tym w 2003 roku finiszując zawody na dziewiątej pozycji w klasyfikacji generalnej.

Wymieniając sławnych Polaków w Rajdzie Dakar, nie można pominąć rajdowca, który wielokrotnie zdobył liczne tytuły. Rafał Sonik – obecnie najlepszy z Polaków startujących w rajdzie to zawodnik reprezentujący Quady. W zawodach bierze udział od 2009 roku i od tego czasu niezmiennie towarzyszy mu Yamaha, w której zwiększona była tylko moc silnika. Rajdowiec od samego początku wykazywał duży potencjał jako uczestnik tego ciężkiego maratonu, jakim jest „Dakar”. Już na swym pierwszym wyścigu zajął trzecią pozycję, w 2010 roku piątą. Niestety, choć zapowiadał się obiecująco, w 2011 roku uległ wypadkowi, przez co nie ukończył nawet pierwszego etapu wyścigu.

Oprócz opisanych wcześniej Polaków w Dakarze wzięli udział także: Aleksander Sachanbinski, Albert Gryszczuk, Andrzej Dziurka, Andrzej Koper, Arkadiusz Rabiega, Darek Rodewald, Dariusz Piątek, Grzegorz Baran, Grzegorz Simon, Izabela Szwagrzyk, Jakub Przygoński, Jarosław Kazberuk, Krzysztof Jarmuż, Łukasz Kędzierski, Łukasz Komornicki, Łukasz Łaskawiec, Maciej Stańco, Paweł Zborowski, Piotr Więckowski, Rafał Marton, Robert Szustkowski, Wojciech Rencz, Adam Chmielewski, Ernest Górecki, Feliks Gaca, Jan Kornicki, Jarosław Cisak, Jerzy Franek, Jerzy Mazur, Julian Obrocki, Maciej Majchrzak, Michał Dominiak, Paweł Taraszkiewicz, Robert Górecki, Tadeusz Barbacki, Tomasz Sikora.

Rok 2012 będzie ważnym czasem dla amatorów sportów motorowych oraz dla miłośników sportów zimowych. Wszystkim doskonale znany skoczek – Adam Małysz będzie w przyszłorocznym wyścigu świeżym – i ze względu na narciarską przeszłość – wzbudzającym wiele emocji przedstawicielem polskich rajdowców.  Sportowiec wielokrotnie powtarzał, że nie liczy się dla niego zwycięstwo i osiągniecie jak najlepszej pozycji. Jego celem jest przetrwanie do samego końca i dotarcie do mety. Wiadomo już, że będzie startował w kategorii samochodowej. Czy byłemu skoczkowi poszczęści się w Rajdzie Dakar, nie da się przewidzieć. Pozostaje zacisnąć kciuki i czekać na rozpoczęcie rajdu, w którym weźmie udział 21 polskich zawodników.

Kraina kontrastów

Bezgraniczny rozmiar Argentyny pobudzał wyobraźnię wszystkich, którzy kochają wielkie obszary i otwarte kraje.  W Buenos Aires, północne drogi zabrały zawodników w kraj kontrastów. Pokonując trasę, zawodnicy borykali się z wielką zmiennością krajobrazu podczas przemierzania kraju. Wraz z  upływem kilometrów zawodnicy napotkali na swej drodze różne formy roślinności, zupełnie zmieniające krajobraz. Jazda po terytorium kraju była dla rajdowców nie małym wyzwaniem. Wymagała bowiem opanowania umiejętności jazdy w zmiennych warunkach i szybkiego przystosowania się do zmienności terenów z suchych na mokre bądź odwrotnie. Zdolności adaptacyjne zawodników nagrodzone zostały niezapomnianym uczuciem towarzyszącym eskapadzie.

Ekstremalna północ

Paso de Jama to pierwsze niezwykłe miejsce usytuowane n a granicy Argentyny i Chile, z którym zawodnicy spotkali się wjeżdżając w nową drogę w Chile.  Pustynia Atakama w mgnieniu oka urzekła zawodników. Jej rozległe obszary wzbudzały zachwyt swym ogromem piasku i wydm.  Krainy Copiapo i Iquique stały się istotnymi lokacjami podczas Rajdu. W sercu Rajdu pustynny etap udowodnił determinację zawodników. To miejsce, w którym najlepsi zawodowcy wyróżniają się spośród innych.

Następny typ pustyni

Po okazałych granicach krzyżujących się przez Paso San Francisco, wjeżdżamy na terytorium Argentyny, jadąc gładko wzdłuż wysokiego płaskowyżu Andów. Po sesji fotograficznej,  sportowcy znowu zajmują swoje prawowite miejsca
z bujnym etapem na białych wydmach Chilecito. Zmiany w scenerii znowuż towarzyszyły przejazdom przez kaniony
i koryta nieznane zawodnikom, przecinane przez pustynie i drogę usytuowaną w San Juan.

Najdłuższy – 13 etap wyścigu, podczas którego rajdowcy musieli przejechać 5 000 spośród całkowitych 9,500 km wyścigu stanowił powrotną drogę do Buenos Aires. Rajd Dakar w 2011 roku charakteryzował się zróżnicowanym planem trasy, do której różne typy pojazdów biorące udział w wyścigu musiały się przystosować.

W wieku 15 lat wystartował w pierwszych zawodach, na których zajął trzecie miejsce. Doskonale czuje się na długich dystansach. Pozostał wierny swojej pasji i obecnie przygotowuje się do Rajdu Dakar 2011. Łukasz wystartuje na nowym, nieseryjnym sprzęcie skonstruowanym przez Josefa Machecka, pięciokrotnego triumfatora Rajdu.

Brał udział w licznych rajdach, takich jak Dakar, Enduro, Cross Country, Supermoto, czy Motocross. W każdej z tych dyscyplin odniósł liczne sukcesy.

W roku 2001 zajął swoje pierwsze miejsce na podium (miejsce III) w Pucharze Rajdów Enduro Polskiego Związku Motorowego w klasie 2K. Rok później w tym samym rajdzie zajął gorszą – IV pozycję, natomiast w roku 2003 udało mu się zdobyć I miejsce. Tytuł Mistrza Polski w Rajdach Enduro utrzymywał przez następne lata, z wyjątkiem 2006 roku, w którym z powodu kontuzji zrezygnował ze startu w zawodach rangi mistrzowskiej.

Udział w Rajdzie Cross Country również przynosiły Rafałowi sukcesy. W roku 2003 oraz 2004 zdobył Tytuł Mistrza Śląska w Country Crossie Quadów (rok 2003 w klasie 2K, rok 2004 w klasie Open).
Rok 2005 owocuje I miejscem w Pucharze Polski w Cross Country.

Liczne miejsca na podium zdobył również w zawodach Motocross. W sezonie 2003 zajął II miejsce w Pucharze PZM/ATV Polska, rok później również II miejsce w Mistrzostwach Polski , natomiast w 2005 udało mu się zdobyć Tytuł Mistrza Polski. Wszystko w klasie Open zawodów Motocross Quadów.

Wiele razy brał udział w zawodach „12 hours of Pont de Vaux”. Najwyższe miejsce, jakie udało mu się zdobyć to miejsce 27 w roku 2002 (pojazd – Yamaha Raptor 660).

W Rajdzie Dakar zadebiutował w roku 2009 z pojazdem Yamaha Reptor 700, zajmując III pozycję – najwyższą,  jaką kiedykolwiek zdobył Polak w tym rajdzie. Rok później na pojeździe nieco lepszym – Yamaha Reptor 900, mimo wielu przykrych niespodzianek, takich jak uszkodzona opona czy „chrzczone” paliwo, udało mu się wygrać pierwszy etap zawodów. Przygody te nie przeszkodziły mu w zajęciu V miejsca w finale Rajdu Dakar 2010.

Pierwszy Rajd udało się zorganizować dopiero pod koniec 1978 roku, a dokładniej w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Jego trasa zaczynała się w Paryżu, a kończyła w Dakarze. Było to 10 000 km trasy, z czego ponad 3 km składały się na arcytrudny przejazd. Ponad 180 pojazdów próbowało się zmierzyć z żywiołem pustyni. Udało się to nieco ponad jednej trzeciej startujących – dokładnie 74 uczestników dotarło do mety. Wśród nich znajdował się 21-letni kierowca Yamahy 500 XT Cyril Neveu, któremu udało się zwyciężyć pierwszy w historii legendarny Rajd Dakar. Łącznie aż pięć razy zdołał zwyciężyć w przeprawie Sabine’a. Po zakończeniu kariery motocyklisty sam zajął się organizacją rajdów terenowych. Zorganizował rajdy takie jak Rajd Optic 2000, Rajd Tunezji czy Rajd Maroka. Polacy również próbowali swoich sił w Rajdzie Dakar. Rafał Sonik był jednym z polskich uczestników, którym udało się zdobyć jedno z wyższych miejsc. W rajdzie uczestniczył zaledwie 2 razy, od razu zajmując wysokie pozycje. W 2009 roku zajął 3 miejsce, natomiast rok 2010 zaowocował miejscem 5. W rajdzie wysokie miejsce również zajął znany kierowca rajdowy – Krzysztof Hołowczyc. Było to w 2009 roku (uplasował się na 5 pozycji).

Rajd Dakar dzieli się na cztery podstawowe klasy, w których rywalizują kierowcy. Są to motocykle, quady, samochody oraz ciężarówki. Z początku zawodnicy ścigali się w dwóch z nich – samochodach i motocyklach. Dopiero w 1980 roku rozpoczęto wyścig również w klasie ciężarówek, natomiast quady zadebiutowały w roku 2009. Zawodnicy ścigają się na pojazdach przeróżnych, czasem bardzo zaskakujących marek. W samochodach dominowali głównie europejscy producenci tacy jak Land Rover, Range Rover czy Mercedes-Benz. Później byli to Mitsubishi, Nissan oraz Hyundai. Zdarzały się też przypadki wyścigu na pojazdach marki Rolls-Royce, Citroën, a nawet Porsche. Wśród motocykli kiedyś dominuje KTM, a ostatnio również Yamaha, natomiast w klasie ciężarówek są to Kamaz, Tatry, Hino, MAN, DAF czy Mercedes – Benz.

Od pierwszej edycji rajdu jego trasa przebiegała z Paryża do stolicy Senegalu – Dakar. Obejmowała trudną przeprawę przez Może Śródziemne. W późniejszych latach była ona często modyfikowana ze względu na różne czynniki – głównie polityczne. W 2009 roku po raz pierwszy zorganizowano rajd poza Europą i Afryką. W tym czasie trasa objęła również Amerykę Południową.

Z uwagi na warunki oraz miejsce, w którym odbywa się rajd, często dochodziło do wypadków podczas jego trwania. Nieraz były to wypadki śmiertelne, takie jak liczne kolizje, stłuczki oraz zaginięcia. W 2009 roku zdarzył się wypadek, w którym francuski motocyklista Eric Aubijoux dostał ataku serca w 14 etapie wyścigu, tuż przed metą. Łącznie, w ponad trzydziestoletniej historii rajdu zanotowano około pięćdziesięciu wypadków śmiertelnych .

Sam założyciel rajdu zginął podczas trwania jednej z jego edycji. Był to jeden z najgłośniejszych wypadków w historii Rajdu Dakar. Wraz z czterema towarzyszącymi mu osobami zginął w 1986 roku w wypadku śmigłowca podczas drogi pomiędzy kolejnymi etapami wyścigu. Jego prochy zostały rozsypane na pustyni, natomiast organizacją kolejnych edycji wyścigu zajął się jego ojciec.